خــدا نـاشــنــا س
ازسعيدی سيرجانی
سيرجان 1336
خـبـر داری ای شيخ دانا که من خدا ناشناسم خدا ناشنــــــا س
نه سربسته گويم دراين ره سخن نه ازچوبِ تکفيردارم هراس
زدم چون قـدم ازعـدم در وجو د خدايـت بـرم اعتباری نداشــت
خـــدای تو ننگيـن وآلوده بــــود پرستيدنـش افـتخاری نداشـــت
خــدائی بديـنـسان اســـيـرنـيــا ز که برطاعت چون توئی بسته چشم
خــدائی که بـهـر دو رکعت نماز گرآيد به رحم وگرآيد به خشــــــــم
خــدائی که جـزدرزبـان عـــرب بــه ديـگـر زبـانـی نـفـهـمـد کــلام
خــدائی که نـاگـه شود درغضب بسوزد به کين خرمن خاص وعام
خــدائی چنان خودسر وبـلهـوس که قهرش کـنـد بـيـگـناهان تباه
بـه پـاداش خـشنودی يک مگـس زدوزخ رهاند تنــــــــی پرگناه
خــدائی کـه بـا شـهـپـر جـبرئيل کند شهــری آباد را زير و رو
خــدائی کـه درکـام دريـای نـيـل برد لشکر بی کرانــــــی فرو
خــدائی کـه بی مزد مـدح وثـنـا نگردد به کار کســی چاره ساز
خدا نيسـت بـيـچاره، ورنه چـرا به مدح وثنای تو دارد نيــــــاز
خدای توگه رام و گه سرکش است چو ديوی که اش بايد افسون کـنند
دل او به “دلال بازی” خوش است وگرنه “شفاعتگران” چون کننــد؟
خـدای تـوبا وصـف غلمان وحـور دل بـنـده گـان را به دســت آورد
به مکر و فريب و به تهديد و زور به زير نگين هرچه هـسـت آورد
خـدای تو مانند خان مغول “بتهديد چون برکشد تيغ حکم”
زتهديـد آن کـارفـرمای کـل “بمانند کرٌ و بيان صم و بکم”
چو دريای قهرش درآيد به موج ندانـد گـنه کاره از بـی گناه
به دوزخ درون افـکند فوج فوج مسلمان وکافر، سپيد وسياه
خــدای تــو انــدرحـصـار ريــا نهان گشته کزکس نبيند گزند
کسی دم زند گر به چون و چرا به تکفير گـردد چـماقش بـلند
خــدای تـو با خـيـل کـرٌ و بيان به عرش اندرون بزمکی ساخته
چوشاهی که ازکار خلق جهان بـه کـــار حـرمخـانـه پــرداخـتـه
نهان گشته درخلوتی تو به تو بـه درگاه او جز ترا راه نيست
توئـی مـحرم او که ازکار او کسی در جهان جزتوآگاه نيست
تو زاهد بدينسان خـدائی بـناز که مخلوق طبع کج انديش تست
اسير نياز است و پابـست آ ز خدائی چنين لايق ريش تســــت!
نه پنهان نه سربسته گويم سخن خدانيست اين جانور، اژدهاست
مرنج ازمن ای شيخ دانا که من خدا ناشناسم اگر “اين” خداست!